«Գանձասար» աստուածաբանական կենտրոն, 1992թ., 61 էջ

Սա Հայոց Եկեղեցու մի իւրայատուկ եւ խիստ հոգեշահ քրիստոնէական է։ Ժամանակին այն համարուել է սբ Գրիգոր Նարեկացու գործը եւ տպագրուել նրա երկերի ժողովածուի մէջ։ Սակայն յետագայ քննութիւնները պարզել են, որ այն, ամենայն հաւանականութեամբ, պատկանում է Գրիգոր Սկեւռացու (1160/70-1230թթ.)՝ Ներսէս Լամբրոնացու աշակերտի գրչին։ Գիրքը սկզբում համառօտաբար ներկայացնում է Հայ Եկեղեցու դաւանանքը՝ Սուրբ Երրորդութիւն, Քրիստոսի մարդեղութեան խորհուրդը, եւ այն կարեւոր վարդապետական դրոյթները, որոնց հաւատալը պարտադիր է քրիստոնեայի համար, այնուհետեւ խօսում առաքինութիւնների եւ մոլութիւնների մասին, որոնցով է քրիստոնեան արժանանում փրկութեան։

Գրքի արեւելահայերէն թարգմանութիւնն իրականացրել է Սեդա Ստամբոլցեանը, նախաբանը գրել՝ Յակոբ Քեոսէեանը։

 Շփում

 Մեկնաբանութիւններ (0)

Գնահատել(1)