Ի՞նչ է ուսուցանում Հայ Առաքելական Ուղղափառ Սուրբ Եկեղեցին հաւատքի մասին։ Ո՞րն է մեր Եկեղեցու սրբազան աւանդութիւնը։ Որո՞նք են մեր դաւանութեան սկզբնաղբիւրները։ Ի՞նչ առանձնայատկութիւններ ունի հայ աստուածաբանական միտքը։ Ո՞րն է մեր հայրերի ճանապարհը եւ ինչո՞վ է այն տարբերւում քրիստոնէական միւս ուղիներից։

Քրիստոնէական կրօնը որոշակի բարոյագաղափարական համակարգով փոխարինելու տխուր փորձերը մեծապէս դեֆորմացրել են մարդու հոգեւոր գիտակցութիւնը։ Աղանդաւորական շարժումների ակտիւացման հետեւանքով հոգեւոր գիտակցութիւնը դարձել է խիստ մակերեսային։ Մարդու հոգեւոր փնտրումներին արձագանքող տարբեր կրօնական ուղղութիւններ առաջարկում են ամենատարբեր կրօնական գիտելիքներ ու փորձառական վարժանքներ, որոնք մարդու մէջ իբրեւ թէ պիտի բացեն հոգեւորը եւ աստուածային ոլորտի ճանաչողութիւնը։ Սակայն իսկապէ՞ս վստահելի է այդ գիտելիքը։ Ի՞նչ աղբիւրից է։ Կա՞յ այդ գիտելիքի իրագործուած պատմական փորձ։ Սխալուելը կարող է ճակատագրական լինել։

Իւրաքանչիւր կրօնական համակարգի իսկութիւնը ստուգւում է այդ համակարգով իրագործուած պատմական փորձառութեամբ։ Հայ Առաքելական Ուղղափառ Սուրբ Եկեղեցին ունի հսկայական եւ անգերազանցելի պատմական ժառանգութիւն. իրագործուած գիտելիք, որ հաստատուած եւ նուիրականացած է Եկեղեցու հայրերի, սուրբերի, վկաների փորձառութեամբ եւ կենդանի բարեխօսութեամբ։ Իւրաքանչիւր ոք կարող է իր ապրումները համեմատել այդ փորձառութեան հետ՝ տեսնելու համար ճի՞շտ է ընթանում արդեօք, չի՞ շեղուել։

Այս մասին է «Վարդապետութիւն ուղղափառ հաւատքի» հաղորդաշարը։